یه عادت دارم وقتی پیاده تنهایی راه میرم,شعر میگم

با قافیه بی قافیه؛موزون و قشنگ,درهم برهم و چرت و پرت

و 99%شون رو یادم نمیمونه

یک مصراع فقط خیلی به دلم نشست از دیروز ظهر که یادمه

" من هنوز به راه نرسیدم"