من و شکست های پیاپی
ناامید نیستم.شاید تقصیر خودم است.شاید تقصیر خودم است که هیچ وقت کامیابی نداشتم.
هیچوقت سخت نگرفتم.خیلی متوقع هم نیستم.ولی زیاد شکست میخورم.در واقع پیروزی نداشتم هیچوقت,هرگز.

قهرم.با خودم قهرم.با مردم قهرم.کاش میشد رفت یک جای دور ,دور از همه.
قناعت میکنم به سکوت و با جمع بودن

ش.ن: این وبلاگ تا اطلاع ثانوی دلنوشته محض خواهد شد و اغلب غمناک.شاید فردا صبح شاید ...
الله اعلم
منظور این بود از الان تا ... بار ادبی تعطیل خواهد بود.فکر کنید یکی دیگر سکان این وبلاگ را به عهده گرفته.پیک خسته شده از این همه شکست ..